Na razie jest dobrze. Z Nią. A reszta... Poddaję się. Co dwie minuty mam ataki paniki, które mnie wykańczają. Chcę, żeby ten koszmar się skończył. Chcę się już spotkać, z Nią... Chcę ją przytulić... Wiem, powtarzam się, jednak niczego teraz tak bardzo nie pragnę.

blask księżyca zmieszany z kolorowym pyłem

demony konające o świcie malują obrazy końca

szare wyblakłe płótno świeci pustką i tęsknotą

zło tego świata spisane na maszynie

demony konające skazują nas na zgon

demony

demony teraźniejszości

ten ogród nie zakwitnie na polu cynamonu

uleczmy naszą ranę, Niewidoczna