Kończą mi się wiersze, a nie mam weny. Będę chyba dodawać notki bez wierszy.

Boże, tak mi źle. Nie wiem co mam ze sobą zrobić, zdycham z tęsknoty. Chcę, żeby mi powiedziała, że wszystko będzie dobrze... Bo tak samo jak nienawidzę tego stwierdzenia, tego "wszystko będzie w porządku", tak z Jej ust zabrzmiałoby to zupełnie inaczej. Świat stałby się inny. Uwierzyłabym w to, że może wyjść Słońce. Bo gdy Jej nie ma, nie ma Słońca. Nie ma mnie. Może i nie lubię na nie wychodzić, ale ono nigdy nie gaśnie i daje ciepło. Ja tak potwornie mocno chciałabym dać Jej ciepło, żeby nie cierpiała. Żeby wiedziała, że ma przyjaciół. Że może przytulić się do mnie i wypłakać w rękaw, a ja będę płakać razem z Nią.
Ostatnio odbyłyśmy poważną rozmowę. Ona powiedziała mi, że źle Jej z tym, że przez nią cierpię. Powiedziałam Jej, że to nie jest Jej wina. To raczej ja byłam na tyle głupia, żeby... No, żeby wiadomo. Polubić za bardzo.
Ale ja nie wytrzymuję już. Na sercu jest mi tak ciężko, jakby było zrobione z żelaza. W gardle mnie pali, a ręce aż się rwą, by coś rozwalić. Umrę.

Dwie dusze w jednym ciele
Przeciwieństwa zmuszone do egzystencji na granicy furii i rozpaczy
Dwie dusze w jednym ciele
Toksyczny związek dusz
Bezwzględność i sumienie...
Dwie dusze
I cierpienie

Rozmowy z Nią odciążają mnie. Gdy z Nią rozmawiam jestem o wiele spokojniejsza, ból w środku zostaje zagłuszony. W ciągu dnia do wieczora - wariuję. Mam ataki szału, furii, rozpaczy... zazdrości. Ostatnio rozmawiałam z Nią o tej zazdrości. Nie wiem, czy pamięta, że to o Nią chodzi. W każdym razie... muszę pogadać o tym chyba face to face. Nie ma rady. Tylko nie wiem czy JA dam radę...

Niewidoczna
piszę do Ciebie ten list
krwawym atramentem kreślę linię życia, linię śmierci
niczym w notatniku shinigami
niczym bóstwo świata zmarłych
trzymam na kolanach pergamin
Niewidoczna, Twe oczy zasnute snem
a ja nadal kreślę
wykreślam z żywota Twych wrogów
Niewidoczna...
ten list, który Cię kocha
to krwawe zaufanie
przyjmij ode mnie uczucie

kolejna łza parząca policzek gorliwie 

została przelana przez Ciebie, Niewidoczna 

Niewidoczna, tyle dni. tyle nocy

a Ty nadal nieświadoma

cierniem kąsasz 

gorliwie 

_____________________________

 wznieśmy toast za umarłych, którzy żyją

w kielichu kryształowa krew

raczmy się nią, niczym koszmarni arystokraci

upuszczający błękitnej posoki

Na razie jest dobrze. Z Nią. A reszta... Poddaję się. Co dwie minuty mam ataki paniki, które mnie wykańczają. Chcę, żeby ten koszmar się skończył. Chcę się już spotkać, z Nią... Chcę ją przytulić... Wiem, powtarzam się, jednak niczego teraz tak bardzo nie pragnę.

blask księżyca zmieszany z kolorowym pyłem

demony konające o świcie malują obrazy końca

szare wyblakłe płótno świeci pustką i tęsknotą

zło tego świata spisane na maszynie

demony konające skazują nas na zgon

demony

demony teraźniejszości

ten ogród nie zakwitnie na polu cynamonu

uleczmy naszą ranę, Niewidoczna

Nie ma Jej na komunikatorze. Mam ochotę się rozpłakać, ale jednocześnie... nie mogę tego zrobić. Mam ochotę rzucać się, wić i krzyczeć. Zrobić burdel w pokoju, powybijać szyby. To wydaje się głupie i śmieszne, jednak jest tak silnym odczuciem, że niemal wyżera wnętrzności, przewierca kości na wylot. Chcę, by była tu, przytuliła mnie, powiedziała, że wszystko będzie dobrze. By chociaż wytłumaczyła mi, przemówiła do mojego zdrowego rozsądku, że jestem ważna, ale miłość nie wybiera... Miłość... W tym wieku to chyba zbyt wielkie słowo, ale jednak. Naukowcy zbadali, że wiele osób pierwszy raz w życiu zakochało się nawet w wieku 7 lat. Więc dlaczego ja nie mogę? Jestem w pełni świadoma konsekwencji. Cierpienia, wywołanego tym uczuciem. Jednakowoż, jeśli nie mogę być nikim więcej, chcę być chociaż ważną przyjaciółką. Powtarzam się.
Chyba jednak ten blog coś mi daje. Mogę wreszcie powiedzieć o tym co czuję. To takie marudzenie, a marudzenie jest strasznie wkurwiające, ale mi dużo daje. W dodatku mogę się powiedzilić moimi wierszami, dlatego:

Jeśli drogi przechodniu, wbijesz na tego bloga i wiersze zamieszczone tutaj spodobają Ci się, lub też nie - daj znać. To dla mnie będzie bardzo dużo. Dziękuję. 

 O Aniele!

Gdzie jesteś, mój Aniele...?

... Powinieneś mnie ochraniać

swoimi pierzastymi rękoma

zasłaniać przed złem i cierpieniem 

A Ty! 

Ty pozwalasz bym spadała!

... bym spadała w czeluści nicości

Twoje usta w bezruchu

patrzysz bezczynnie

o Aniele!

Nie poproszę o pomoc

o wyciągniętą dłoń

Aniele.... skubię Twe skrzydła i patrzę

jak z ran sączy się krew

Znalazłam Cię... widzisz?

Z każdym piórkiem ulatują 

Twoje siły, Twoje moce. 

Lecz po co Ci one?

Aniele... Aniele... 

Nadal Cię kocham

Gdy wyskubałam Twe pierze... odszedłeś

Nagie ramiona we krwi... 

A Ty!

Odszedłeś!

Odszedłeś... daleko. 

Na pamiątkę, zostało jedno białe piórko

Aniele... Tęsknię po Tobie.

Umrę. Bez Niej... nie mogę. Rozmawiałam z Nią, że Ona nigdy by mnie nie olała, nigdy nie unikała. Wierzę w to. Ale Ona jest z kimś innym. Jest zazdrosna, gdy ktoś rozmawia z TAMTĄ osobą, kocha TAMTĄ osobę, nie mnie. Nie wiem, mnie może jak przyjaciółkę, może nie... Czuję, że jak się spotkamy, rzucę się jej w ramiona i rozpłaczę. Gdy się spotkamy, chciałabym z Nią szczerze porozmawiać.
Mam ataki umierania. Nagle robi mi się dziwnie, czuję jakbym... jakbym miała za chwilę umrzeć. To chore

kilka prostych słów

i znów dół

znów rozterka

chwila przerwy

oddech

tych kilka słów uderzyło w serce

kolejna rysa

kolejne zadrapanie

odłamał się kawałek

szklanego mięśnia ciała

__________________________________

oh, moja zmoro

mój Upadły Aniele

powróciłeś, by znów mnie dręczyć

Twe blizny na ramionach

na łopatkach

koszmarne

oto ja szczerzę zęby w podłym uśmiechu

tryumfując nad Tobą

wyciągasz przed siebie dłoń

zapadając się w ciemność mojego umysłu

Jak wspomniałam we wcześniejszej notce, w moim życiu istnieje pewna osoba. Osobę tę (tą?) poznałam w tamtym roku, przez internet. Od tamtego czasu, stała się dla mnie tak ważna, że przesłania wszystko wokół. Najważniejsza. Sprawia, że od razu mam ochotę żyć. Czekam na tę chwilę, kiedy się spotkamy w realu, obiecała to.
Tak, zakochałam się. Chyba... drugi lub pierwszy raz w życiu tak całkiem poważnie i na serio się zakochałam. Ale należę do osób zazdrosnych. Ta Osoba z kimś się związała, co było dla mnie ciosem, choć i tak nie dawałam sobie żadnych szans. A teraz... Mam chore urojenia, że każdy jest dla Niej ważniejszy ode mnie. Nie raz tłumaczyła mi, że nie jestem dla niej nikim.
Dopiero, gdy powiedziała mi, że jestem dla niej przyjaciółką... Tzn. siostrą, zrozumiałam. Chociaż nadal mam te dziwne wizje w głowie, to czuję, że jednak nie jestem dla niej zerem. Chociaż kto wie, co strzeli mi do łba za kilka dni.

Czuję się fatalnie. Mam ochotę się poddać.

 

przeszywający wrzask

naprężona spirala i trzask

część wyleciała w próżnię

tak jak ja

dostrzegłam tylko zarys szmaragdowych oczu

i zaniosłam się bezdennym szlochem

moje otoczenie to jakby próżnia

tylko piękny kolor oczu świeżego szmaragdu

kosmyki czerwonych rozwianych włosów

trzyma

syrena oczarowana

przywołuje mnie

znów

co tak krzyczy?

to moje serce

na sznurku egzystencji