Jak wspomniałam we wcześniejszej notce, w moim życiu istnieje pewna osoba. Osobę tę (tą?) poznałam w tamtym roku, przez internet. Od tamtego czasu, stała się dla mnie tak ważna, że przesłania wszystko wokół. Najważniejsza. Sprawia, że od razu mam ochotę żyć. Czekam na tę chwilę, kiedy się spotkamy w realu, obiecała to.
Tak, zakochałam się. Chyba... drugi lub pierwszy raz w życiu tak całkiem poważnie i na serio się zakochałam. Ale należę do osób zazdrosnych. Ta Osoba z kimś się związała, co było dla mnie ciosem, choć i tak nie dawałam sobie żadnych szans. A teraz... Mam chore urojenia, że każdy jest dla Niej ważniejszy ode mnie. Nie raz tłumaczyła mi, że nie jestem dla niej nikim.
Dopiero, gdy powiedziała mi, że jestem dla niej przyjaciółką... Tzn. siostrą, zrozumiałam. Chociaż nadal mam te dziwne wizje w głowie, to czuję, że jednak nie jestem dla niej zerem. Chociaż kto wie, co strzeli mi do łba za kilka dni.

Czuję się fatalnie. Mam ochotę się poddać.

 

przeszywający wrzask

naprężona spirala i trzask

część wyleciała w próżnię

tak jak ja

dostrzegłam tylko zarys szmaragdowych oczu

i zaniosłam się bezdennym szlochem

moje otoczenie to jakby próżnia

tylko piękny kolor oczu świeżego szmaragdu

kosmyki czerwonych rozwianych włosów

trzyma

syrena oczarowana

przywołuje mnie

znów

co tak krzyczy?

to moje serce

na sznurku egzystencji